เมื่อผมปั่นจักรยาน ไปหลวงพระบาง เมืองมรดกโลก ตอนที่2

หลังจากที่ได้รับการอนุญาต จากภรรยาสูงสุดแล้ว ผมก็เริ่มตระเตรียมของใช้ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่จะใส่ อุปกรณ์การซ่อมรถฉุกเฉิน เช่นชุดปะยาง ยางในพกไปสองเส้น แล้วก็พวกประแจใขควงแบบพกพาขนาดเล็ก กระเป๋าที่ใช้ในการเดินทาง ก็จะเป็นกระเป๋าสำหรับรถทัวร์ริ่งโดยเฉพาะ แบบที่มีถุงด้านข้างใหญ่ๆ สองถุงนั่นล่ะ ใส่สัมภาระเสร็จแล้วยกไปวางบนแร็คท้ายรถได้ทันที ปลดออกเมื่อถึงที่พัก หรือ เวลายกรถขึ้นรถไฟได้สะดวกง่ายดาย แล้วรถจักรยานล่ะ จะใช้คันไหนดี เป็นปัญหาสำหรับผมผู้ไม่เคยปั่นจักรยานทางไกล แถมเป็นการปั่นจักรยานทางไกลระหว่างประเทศเสียด้วย เนื่องจากผมเองก็มีโรคประจำตัวเหมือนคนที่ชอบปั่นจักรยานท่านอื่นๆ นั่นคือ โรคงอก ผมจึงมีทั้งเสือภูเขา เสือหมอบ รถพับ และ รถจักรยานแม่บ้าน เท่าที่สืบค้นมา เส้นทางในลาวค่อนข้างที่จะพัฒนามาบ้างแล้วคือ เป็นถนนลาดยางอย่างดี เพียงแต่ว่า บางจุดอาจมีหลุม มีบ่อ รวมถึง บางช่วงก็จะเป็นทางลูกลัง ซึ่งเป็นเส้นทางเล็กๆ ระหว่างเมือง และที่ผมทราบมา ในระว่างการปั่นจักรยานที่ลาวคือ ถนนในลาวเป็น ภูเขา เกือบๆ 70% อันนี้ผมสรุปเอาเองนะครับ อาจไม่เป๊ะเท่าไหร่ อาศัยการเดาล้วนๆ ตอนเตรียมการผมก็เลยเลือกรถที่เป็น ไฮบริดจ์ พระเอกของผมคือเจ้า นิลกาล Bianchi Camaleonte Cross 2.4