นักลงทุนชาวอเมริกัน..กำลังยืนอยู่ที่ท่าเรือ
ณ ชายฝั่งหมู่บ้านเม็กซิกัน..แห่งหนึ่ง

 

ขณะที่มีเรือประมงลำหนึ่ง..เข้ามาจอด
แล้วเขาก็ได้เห็น..ปลาโอครีบเหลืองกองโตๆ.. วางอยู่บนเรือลำนั้น

 

ชาวอเมริกัน..เอ่ยชมชาวประมงท้องถิ่นว่า..จับปลาได้เก่ง

ก่อนจะถามว่า..

“คุณใช้เวลาในการจับปลาพวกนี้นานไหม?”

 

ชาวประมงตอบว่า..

“ครู่เดียวเท่านั้นล่ะครับ”

 

“อ้าว ถ้าอย่างนั้น.. ทำไมไม่อยู่นานอีกหน่อย.. เพื่อจะได้ปลามามากกว่านี้ล่ะ?”

คนถูกถามตอบเรียบๆ

 

“นี่ก็พอเลี้ยงครอบครัวในวันนี้แล้วครับ”

 

“แล้วคุณเอาเวลาที่เหลือไปทำอะไรล่ะ”
นักลงทุนถาม

 

“ผมก็ยุ่งทั้งวันแหละครับ ..นอนตื่นสายๆ.. จับปลาวันละนิดละหน่อย ..เล่นกับลูกๆ
..นอนพักกลางวันกับมาเรีย ..ภรรยาของผม ..เดินเล่นในหมู่บ้าน
..จิบไวน์และเล่นกีตาร์กับเพื่อนฝูงในตอนเย็น”

 

คนอเมริกันจึงพูดอย่างกระหยิ่มว่า..

“ผมจบเอ็มบีเอจากฮาร์วาร์ดมา ..ผมให้คำแนะนำคุณได้นะ.. อันดับแรกก็คือ
.. คุณน่าจะจับปลาให้เยอะกว่านี้ ..เพื่อจะได้ซื้อเรือลำโตๆ …ผลจากการที่มีเรือลำโตๆ
… ก็จะทำให้คุณมีเงินมากพอ…ที่จะซื้อเรือเพิ่มขึ้น

 

จากนั้น..คุณก็นำปลาที่หาได้ ..ไปขายให้โรงงานเสียเอง
.. ซึ่งคุณก็จะควบคุมได้ทั้งหมด ..นับตั้งแต่กระบวนการผลิต
.. ผลผลิต ..ตลอดจน..การจัดจำหน่าย..

 

ถึงตอนนั้น.. คุณก็สามารถย้ายจากหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้
..ไปอยู่ที่เมืองเม็กซิโกซิตี้..จากนั้นก็ขยับขยาย ..ย้ายไปแอลเอ
.. แล้วไปยังนิวยอร์ก ..ที่ซึ่งคุณสามารถขยายกิจการให้เจริญรุ่งเรืองได้ยิ่งขึ้น”

 

เมื่อฟังมาถึงตอนนี้.. ชาวประมงก็ถามว่า..

“แล้วทั้งหมดนี้..ต้องใช้เวลาสักกี่ปี”

 

“15-20 ปี”

 

“จากนั้นล่ะ?”

 

คนอเมริกันหัวเราะร่วน..และบอกว่า ..
“ที่นี้..ก็จะถึงช่วงที่สำคัญที่สุดในชีวิตล่ะ
… เมื่อมีโอกาสเหมาะ คุณก็ทำหนังสือชี้ชวนขายหุ้น
… เพื่อขายหุ้นทั้งหมดแก่สาธารณะ…แล้วคุณก็จะกลายมาเป็นมหาเศรษฐี
… อาจทำเงินได้เป็นล้านๆ เหรียญเลยก็ได้นะ”

 

“เป็นล้านๆ..แล้วยังไงล่ะ?”

 

คนอเมริกัน..แจกแจงต่ออย่างเพลิดเพลิน
“จากนั้น..คุณก็ค่อยเกษียณตัวเอง ..ย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ
…นอนตื่นสายๆ …ตกปลาวันละเล็กๆ น้อยๆ.. เล่นกับลูก ๆ
…นอนพักกลางวันกับภรรยาที่บ้าน… ตอนเย็นก็เดินเล่นในหมู่บ้าน
..จิบไวน์ ..และเล่นกีตาร์กับเพื่อนฝูง….”

“ก็ผมกำลังทำอยู่แล้วไงตอนนี้” ชาวประมงตอบ