คนเรานั้นไม่มีใครรู้หรอกครับว่า ระหว่างชาติหน้า

กับวันพรุ่งนี้ อะไรจะมาถึงก่อนกัน

บางคน…ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
พรุ่งนี้จะเอาเงินที่ไหน ให้ลูกไปโรงเรียน

บางคน…ไม่เคยรู้เลยว่า
รสชาติการนอนหลับบนเตียงนุ่มๆในห้องแอร์มันเป็นยังไง

บางคน…ลูกร้องอยากกินไก่ทอดในห้าง ยังติดลูกมาเป็นปีๆ

ส่วนบางคน…ไม่ต้องทำอะไร
มีหน้าทีเรียนอย่างเดียว พ่อแม่ส่งเงินให้ใช้
กลับโพสต์ลงเฟสบุ๊คว่า….เรียนเหนื่อยจัง

บางคน…พ่อแม่ปูทางประเคนให้ทุกอย่าง
กลับบ่นว่าชีวิตทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ บางคน…นั่งทำงานในห้องแอร์แท้ๆ
แต่บ่นทุกครั้งที่เจอว่า….งานหนักฉิบหาย

เด็กบางคนสมัยนี้ แค่แบตโทรศัพท์จะหมดก็เหมือนจะขาดใจตาย
ไม่มีเน็ตเล่นเฟซเล่นไลน์…ชีวิตเหมือนตายไปแล้วครึ่งตัว!

ลองหันไปรอบตัวคุณดูครับ
มีคนที่เขาลำบากกว่าเราเยอะ มีคนที่เขาทุกข์กว่าเราเยอะ
มีคนที่เขาต้นทุนต่ำจนติดลบกว่าเราอีกมากมาย

ขับรถเก๋งไปมหาลัย นอนห้องแอร์เรียนห้องแอร์
แล้วโพสต์ลงเฟสบุ๊คว่าเรียนเหนื่อย
มันฟ้องว่าน้อง…กระจอกขนาดไหน

ทำงานในห้องแอร์แล้วบ่นว่าชีวิตแสนแย่
มันคือการดูถูกตัวเองอย่างรุนแรง

เราบ่นว่าชีวิตเราไม่ดี…แล้วคนเหล่านี้ จะมีอะไรให้บ่น?

จงจำไว้ว่าในขณะที่คุณไม่พอใจชีวิตตัวเอง
มีคนอีกไม่น้อย อยากมีชีวิตแบบคุณ!

สุขได้ ถ้ารู้ว่า อันไหนควรถืออันไหนควรวาง
อันไหนควรคิด อันไหนไม่ควรคิด

ขอบคุณภาพและบทความจากเฟซบุคนะครับ